Voorbij het zelf

Voorbij het zelf
(leestijd 3 minuten)

Dit verhaal verteld de diepe reis voorbij het zelf die ik vannacht aflegde. k heb al vele reizen in het zelf mogen maken maar niet voorbij de observatie van dinosauriërs en het bevinden in het heelal. Bovendien niet met een expliciet doel: Vanuit het preconsious wilde ik vannacht compleet de diepte in van het zelf. Mijn denken en gevoel was al in rust dat is gelukkig voor mij makkelijk. Ik bevond me dus tussen slaap en wakker. Eigenlijk ontstond het doel omdat het zich aandiende vanuit het onderbewuste. Er zat niets in mijn bewustzijn dit te doen.

Tekst vooraf
In het verhaal gebruik ik 'ik' omdat het in woorden al lastig genoeg is als verslag te brengen van wat ik meemaakte omdat het ver voorbij 'ik' is. Het verslag kan hier en daar wat lastig lezen zijn omdat wat ik heb meegemaakt voor mij wat onbereikbaar is te verwoorden. 

Ergens diep in de nacht
Ik observeerde mijn levenslijn als zijnde een beschreven reep met tekens erop, deze zag ik letterlijk en tegelijk symbolisch om het te begrijpen dit koord zag ik mijzelf vasthouden. Hiernaast liep gelijk een ander koord, die van het onderbewuste of voor mij zoals ik het voel de andere wereld die redelijk parallel liep. Vervolgens ervaarde ik 'het zelf' als observator van deze levenslijn, de ik hield het vast en keek van achter tot de observator die het zelf vertegenwoordigde. Zo ging ik enkele stappen verder tot observatie alleen 'IS' (IS van zijn). Mijn bewuste deel zei: het leven IS.

Daarna zag ik mijn geboorte: geboorte IS. Daarna was ik in de baarmoeder. Baarmoeder IS. Baarmoeder en baby werd toen één. Het vormde samen IS en was ook niet meer samen daardoor maar één. Daarna; dragen IS. Gedragen worden IS. Dieper ging ik en zag vorige levens voorbijgaan tot aan dinosauriërs met alle levens ertussen. Hier kan ik nu over uitwijden maar daarvoor ontbreekt voor mij de relevantie in dit verhaal. Dieper ging ik met kwantumsprongen:  tot de aarde en tot de aarde als rotsachtige vuurbal. Ik werd een steen daarvan. Steen IS. Ik voelde te kunnen schakelen tussen het diepe besef van de stenen van de oorsprong van de aarde en het hier en nu. Dit deed ik al vaker in het verleden om in observatie te blijven en niet te ver in te verdwijnen in het onbewuste deel.

Ik ging nog eens de vele levens door, maar dan vanuit baarmoeders en baby's, zij werden één. Dragen gedragen worden, man, vrouw. Dit ging vrij snel en zonder verbintenis, vanuit daze dimensie zijn alleen de meest krachtige emoties werkzaam of oer emoties, die doordringen in de observatie.
Ervaarde liefde, liefde IS maar pakte daarmee een kernwoord die juist het begrip liefde vasthield. Ik voelde dat liefde onderdeel van AL is. Ik voelde het zelf in alle baby's knus in de oer baarmoeder.

Even ontwaken
Ik liep (in het hier en vannacht) de trap af en ging op de bank liggen zonder laken. Voelde kou die weer warm werd was weer bij de oorsprong van de aarde werd weer de eerste steen. Steen IS ging dieper. Heelal IS. Dieper zag geen oerknal. Ging dieper, voelde steeds meer los van wat iets is, en wat IS is. Compleet mee stromend zonder denken en voelen in de diepte in het donkerste donker.
Na donkerte en nog meer donkerte ontstond langzaam een rood vlammetje. Het was meer een roodachtig vormpje maar voelde warm en immens krachtig. Maar ook de immense kracht wat buiten dit rode vlammetje was.  NU IS. Toen IS. Straks IS. Dan IS. Ik kwam in complete stilte van woorden die automatisch ontstonden.

Dacht na over nu is, toen is, dan is. Denken IS. Voelde de kou op mijn lichaam in het hier en nu. Kou IS maar de kou bleef ging dieper in de kou in ijs in ijsmolecul. Kou IS. Voelde diep in mijn lichaam. Ging op celniveau. Cel IS. DNA IS. Kroop in de cel dieper en dieper zag weer een klein rood vlammetje. Ik stond op en ging weer de trap op voelde goed als in een roes in mijn lichaam met wat het wilde. Kroop weer onder de dekens tegen mijn vrouw aan. Jij IS. Ik Is. Voelde haar hele wezen en haar gevoel tot in de haarvaten.  Wilde dragen en troosten pure liefde die altijd IS. Ik ging op eigen helft liggen. Jij Ik voelde samen en jij ik los tegelijk. Samen is goed, los IS. Cel en oorsprong cel observeerde ik. Leven en oorsprong leven observeerde ik. Switchte tussen volledig voorbij zijn van het zelf naar het lichaam in hier en nu dat was soms lastig. Elk geluidje of afleiding in de kamer of elk gevoel in het zelf nam de regie over. Hoorde: leren IS.

Aan de keukentafel
Besloot hoe mooi en fascinerend ook, het los te laten, niet geheel anders kon ik dit verslag niet schrijven. Maar om te voorkomen dat het wens of drang toch ontstaat. In dit leven heb ik al zoveel gezien en dit is wel bijzonder indrukwekkend voor mij geweest maar er is ook een soort besef dat het al was al is en dan zal zijn in het IS. verklaring dat tijd en ruimte er altijd nu zijn. De vele miljarden jaren dat het heelal bestaat is nu, maar kan in leven alleen ervaren worden in tijd en ruimte voor alles dat leeft en weer leeft door en door, terug en terug. Gisterennacht voelde ik dit compleet nu is het al bijna niet te bevatten dat alles nu is. Niet als leven in het 'nu' maar alles is nu: tijd, ruimte, al het leven.  Maar omdat we leven ervaren we tijd en ruimte die er dus ook is maar ook het ontbreken van tijd en ruimte tegelijk in het IS.  

De reden waarom ik IS gebruikte (niet heel bewust) is omdat er iets op lijkt te volgen. 'Het zijn' klinkt afgesloten, terwijl 'is' actief blijft.  

Het meest opmerkelijke vond ik het tere vlammetje met immense kracht dat leek op oorsprong die altijd IS. Ontbreken van begin en eind leek meer op oorsprong die altijd IS. Nooit was nooit zal zijn maar alleen maar IS. De vraag is ook maar daar ben ik nog niet uit, of buiten het rode vlammetje dat ik zag met de immense kracht in en buiten al niet ook het heelal was maar dan in de complete observatie van extreme afstand. Ook dat elke oorsprong in diepste kern vanuit donkerte is op micro en macroniveau met klein maar immens sterke kracht in de vorm van klein vlammetje in de donkerte: baarmoeder is donkerte, heelal is donkerte met lichtpuntjes in verhouding heel weinig. We komen immers ook voort uit de donkerte al ver voordat er leven was zoals we dit kennen. Maar hoe echt voelde het toen ik die steen was. 

Tot slot ervaarde ik veel liefde en een rust die (zeker) niet vanuit mijn lichaam kwam want ik was vannacht ver voorbij de observator die observeerde.

Contact

Heb je interesse in een telefonische kennismaking of wil je dat ik jou bel?  Mailen mag natuurlijk ook.
Ook voor een enkele vraag kun je bij mij terecht. 

© Spiritueel Coach