De schoonheid van de imperfectie

De schoonheid van de imperfectie (met oefening)
(Leestijd 5 minuten)

Er is een tendens te makkelijk over de veranderingsprocessen van de menselijke geest te denken en deze te simplificeren als notendop-oplossingen. Het antwoord en het weten wordt daarmee als kern beschouwd en de snelheid van verandering als belangrijkste graadmeter. Waar monniken hun leven spenderen aan ontwakingsprocessen vanuit duizenden jaren oude kennis, wordt deze aan de andere kant van de oceaan gefilterd en in een jasje gegoten om er één stukje uit te halen dat vervolgens als het ei van Columbus wordt gepresenteerd.

Het waarom en hoe dit zo is gekomen is niet zo heel relevant, maar één van de verklaring is dat 'alles' gewoon snel moet. Waar we niet zo lang terug geboeid naar een trage film keken van vier uur lang moet nu alles in 90 minuten geperst met meer actie en flitsende beelden. Waar we vroeger weken onderweg waren om ergens te komen is dat nu in een uur. Dat principe wordt ook toegepast op (para)psychologische processen, snel, niet te moeilijk en tussendoor. Het behoeft geen uitleg dat daarmee de duurzame effecten en het beklijven van verbeteringen al net zo kort duren. 

De illusie van de oplossing
Een bijzonder bijeffect is ook het streven naar maakbaarheid van het leven wat feitelijk op determinisme neerkomt, of de focus op gedragsverandering of het labels geven aan stoornissen. Wat buiten de normering valt wordt daarmee als abnormaal bestempeld. Daarnaast de methodieken die op iedereen toegepast. Hierbij komt of het witte jassen effect of een goeroe die een menigte toeschreeuwt en je hebt er een aandoening bij: 'de illusie van de oplossing'.

Het is echter menselijk om de meest gecompliceerde processen te simplificeren, bovendien heeft het ook een strelend effect als gelijkgestemde in grote groepen dit overnemen. Dit geldt voor alle rangen en standen. Ik kan legio voorbeelden noemen, maar daar is dit artikel niet voor bedoeld.

De schoonheid van de imperfectie
Imperfectie en allerlei emoties maken ons innovatief, creatief en actief. We zijn er mee geboren en hier mag meer met liefde naar gekeken worden. Niet de norm bepaald wat niet goed is maar het zelf bepaald wat wel of niet meer dient; en dat wat niet dient kunnen we transformeren zodat dezelfde emoties en imperfecties ons wel dienen en niet meer tegenwerken. Die emoties en imperfecties maken ons juist mooi en zijn er ook niet om te overwinnen maar om te transformeert tot nuttig en liefdevol.

"Hoe kan ik heel zijn zonder schaduw te werpen. De schaduw is een intrinsiek onderdeel van het zelf die duurzame en essentiële emoties bevat als creativiteit, angst, woede en lust. Zonder dat zou het leven oersaai zijn zonder groei of voortgang. Creativiteit om buiten kaders te denken, angst om motivatie te verliezen, woede om het zelf wakker te schudden en lust om acties te ondernemen. Dat is de schaduw in het licht zetten. We komen voort uit de schaduw, imperfect, incompleet, incompetent als we waren groeien we alleen zuiver als we deze schaduw volledig (h)erkennen in onszelf." bij-artikelen & quotes

In een notendop
Bij ieder mens is dit transformatieproces anders.  Maar in basis is het gewoon een weg van keihard werken vol geestelijke en soms ook lichamelijke pijn. Waarbij je in het proces de nodige rust en gezondheid nodig hebt (aanbeveling). Het gaat hierbij om oude patronen die soms als een dikke smeer laag je het uitzicht op je authenticiteit ontnemen. Het omturnen van het gemaskeerde-ego tot wie je écht bent maar niet kan of mag zijn. Dit was niet fout of slecht maar ontstaat onbewust en vormt een blinde vlek. Ieder mens is geconditioneerd alleen de ene mens heeft hier geen last van in het latere leven omdat het toch al dicht bij het intrinsieke ego zit. Maar de ander kan vanuit die conditionering veel meer last hebben omdat het verder van het intrinsieke ego verwijderd is. Dan ontstaan verwrongen emoties vanuit de innerlijke strijd en deze vormen het gemaskeerde ego.

Het allereerst begin zit in de bewustwording van deze patronen die niet bij anderen maar meestal bij jezelf blijken te zitten, iedere keer weer. Met bij jezelf bedoel ik hoe je ermee omgaat of mee kunt leven. Hierbij gaat het wederom niet om het weten maar om het diepe gevoel dat je een ander vergeeft uit liefde voor jezelf. Maar soms kan vergeving niet en is de haat te groot of de rechtvaardiging van deze haat te logisch, dan rest alleen het loslaten van die ander in jezelf wat ook weer een diep proces is. Dit is ook vrede hebben met emoties en imperfecties. Soms leef je gewoon met de wond zonder daar last van te ondervinden.

Transformatie gaat gestaagd
Als iemand jaren achterheen een levenspad kiest dat hem/haar uiteindelijk en in diepere laag niet dient dan dit niet in korte tijd te veranderen is. Er kan een sterke hechting zijn zoals bij relaties en ook nog vele andere aspecten meespelen waarbij je niet zomaar iets kunt veranderen zonder te veel kapot te maken. Wat aan de buitenkant makkelijk is te verklaren kan voor de persoon zelf onmogelijk zijn of lijken immers. Wederom het weten is nog (lang) niet de oplossing. De oplossing is ook niet altijd de oplossing, als het over gevoel gaat en vanuit het hart is het vreemd om in oplossingen te kijken of denken. Het is niet precies uit te drukken hoeveel je van iemand houdt bijvoorbeeld en dan kan de oplossing zijn bij iemand weg te gaan, maar als de hechtenis te groot is gaat dit niet of heel moeilijk en heel pijnlijk.

Zo zijn veel aspecten in transformatie direct verbonden met gevoel dus is oplossingsgericht denken uit den boze. Tegen iemand zeggen met een zwaar trauma: " je moet er maar niet te veel aan denken, gewoon leuke dingen gaan doen en van alles in je leven veranderen", is meestal niet een oplossing. Die persoon weet dit vaak zelf al maar het gevoel verlamd totaal het rationele denken alsmede de lol in het leven. Er is diep verdriet, gevoel van verlies en gevoel van totale lusteloosheid. De oplossing voor zover dit woord te gebruiken is, is: tijd, liefde en (spirituele)aandacht.

Geen methodieken, preken of psychologiseren van het probleem. Vorm is leegte, leegte is vorm is een beroemde Boeddhistische zin. We zijn geneigd, of het ego is geneigd, uit elke chaos orde te scheppen terwijl de chaos al orde is. De imperfectie is perfect. Kinderen houden vaak van chaos waar volwassen willen dat het opgeruimd wordt dit is netjes en duidelijk. De natuur is niet netjes en duidelijk. Een bos is wild en gaat alle kanten op, geen enkele rechte lijn. Gevoel is als dit bos niet in een vorm te brengen. De mens beteugeld ook de natuur omdat het moet lopen zoals wij dat willen of denken dat het goed is. De natuur heeft ons nooit nodig gehad maar ons uitgenodigd om goed voor haar te zorgen. Diezelfde schoonheid van imperfectie zit in ieder mens en hoe dieper een mens beschadigd is hoe meer liefde aandacht en tijd deze nodig heeft. 

Maar het is lastig voor 'een wereld' waarbij het antwoord en het weten als kern beschouwd en de snelheid van verandering als belangrijkste graadmeter gebruikt...om gewoon stil te zijn en alleen maar iemands hand vast te houden of te luisteren zonder al te veel te zeggen. 

Oefening
Loop de natuur, een park of een bos in en geniet van de kleine dingen, neem je kinderen mee mocht je deze 'hebben' en laat ze kijken hoe alles groeit. Voel hoe de natuur je omarmt wanneer je rust vindt in jezelf. Probeer eens het denken los te laten en luister naar je voetstappen, je ademhaling, het ritselen van de bomen en misschien wel de vogels die fluiten. Vaak merk je in een park al dat mensen elkaar meer begroeten, minder gejaagd elkaar begroeten. Juist in deze tijd is het belangrijk naar buiten te gaan omdat we zoveel thuis moeten zitten. 

Mocht ik je naar aanleiding van dit artikel ergens mee kunnen helpen laat het me weten.

Contact

Heb je interesse in een telefonische kennismaking of wil je dat ik jou bel?  Mailen mag natuurlijk ook.
Ook voor een enkele vraag kun je bij mij terecht. 

© Spiritueel Coach