Over leven na de dood

Over leven na de dood
(leestijd 5minuten)

Dood is voor mij een vreemd woord. De dood suggereert een einde aan alles, Iemand is voor een ander dood, als die ander hem/haar bewust en volledig vergeet. Maar zelfs dat is vaak moeilijk, je best doen niet aan iemand te denken. Die persoon komt daardoor juist hardnekkiger terug in je gedachte. Juist door de 'haat' blijft het dichter bij je over het algemeen. Vanaf mijn jeugd heb ik al ervaren dat iemand niet dood is maar overgaat in een andere staat.

 In mijn kinderjaren had ik niet geleerd dat het leven gewoon doorgaat na de dood. Mijn eerste confrontatie hiermee, was dat mijn opa overleed van mijn moeders kant, ik was zeven jaar. De telefoon ging, mijn moeder nam op en begon ineens te huilen zonder wat te zeggen, ik begreep direct dat mijn opa dood was, ik rende de trap op naar mijn kamer. Zij kwam wat later binnenlopen en zei met huilende stem “opa is dood”, ik barste toen nog verder in tranen uit want er werd bevestigd wat ik al voelde. Tegelijk was er ook een verwarring in me, hoe kan hij weg zijn, het voelde niet zo! Pas veel later kon ik er met mijn andere opa over praten en toen vielen alle kwartjes in één keer. Doordat ik al diep van binnen wist dat het leven verder gaat maar ik er niet bij kon hoe dit precies werkte. Door er over te kunnen praten met iemand die helderziend is had ik direct toegang tot alle verborgen laatjes in mijn hoofd en begreep ik in een sneltreinvaart hoe vrijwel alles op dat gebied in elkaar zat. Niet de details of het rationele deel, maar alsof je iets goddelijks aanraakt wat niet volledig te verklaren is maar wel volledig te doorvoelen is, intuitief weten.
 
Zo rond mijn 18e werd ik wakker in mezelf op spiritueel gebied, de reis die al ingezet was kon nu vrij doorgang krijgen. Het verhaal hoe mijn opa afscheid nam zag ik letterlijk voor mijn geestesoog gebeuren toen ik een verrekijker die ik van hem als kind had gekregen vasthield. Hij liep in zijn huis de trap op, keek naar me om en zwaaide kort. Ik ging mee naar boven, hij ging liggen en niet later verdween hij, het was een bewust besluit.

Niet lang daarna overleden er meerdere bekenden en dierbare om me heen en ging ik voor het eerst naar begrafenissen, iedere keer weer zag ik de zogenaamde 'dode' gewoon staan bij de kist of luisteren naar toespraken van bedroefde mensen. Ook schijnheilig verdriet werd sneller duidelijk door bijzijn van de overledene die de toespraak soms 'nee schuddend'volgde. 
 
Ik zal verder niet uitweiden hierover, want ik heb wel honderd voorbeelden van overledenen die ik gesproken heb, de meeste gelukkig niet tijdens een begrafenis of crematie. Voor mij was het dus al vroeg duidelijk dat het leven gewoon doorgaat na het verlaten van het lichaam. Het lichaam wordt letterlijk verlaten en de persoon die overlijdt is er zelf ook soms verbaasd va,n zichzelf te zien liggen. De hechting aan het lichaam blijft -voor wat ik heb meegemaakt en gezien- ook heel lang aanhouden omdat de persoon niet zomaar zijn of haar geliefden wil achterlaten en ook niet de omgeving. 
 
Ook heb ik vele pas overledenen gegidst, die wees ik de weg naar hun kinderen/gezin. Maar heel praktisch wist ik niet altijd de weg te vinden. Aan de andere kant bestaat er echter geen tijd en ruimte dus door te denken aan een plek ben je er feitelijk al als geest, zo werkt het ook in dromen. Maar als ik als gids optreed zijn soms mensen zo gehecht aan het aardse bestaan dat ze hadden, dat het te pijnlijk is uit te leggen waar ze precies zijn. Soms zijn ze ook nog ziek zoals ze ziek waren voordat ze overleden, ik zeg dan vaak, je bent niet meer ziek je kunt gewoon lopen en overal naar toe. 
Ze zitten vast in een verleden en bezoeken ook mensen of winkels die er niet meer zijn. Het is moeilijk uit te leggen en ook niet nodig of zelfs schadelijk om dan te vertellen waar ze zijn en wat ze zijn. Als gids merkte ik al snel dat het zeer delicaat werk is.
 

Mijn ervaring is ook:
Het zijn overledenen die in basis alleen maar liefde zoeken en genegenheid bij wat ze hadden, dat zal ik niet doorbreken ook dat is ontwikkeling. Verder spelen cultuur, normen en waarden ook een rol waarbij je als gids kleurenblind moet zijn in mijn optiek.

Reïncarnatie
Ik kan dit onderwerp niet laten liggen maar hier zal ik in een volgend blog of in het hoofdstuk achtergrondverhalen mijn ervaringen over delen.

Tip en oefening
Doordat de geestenwereld mij heel bekend is, zijn er ook weinig angsten meer. Een sterke liefdevolle nuchterheid is daarvoor in de plaats gekomen. Als kind had ik echter enorm veel last van plaaggeesten, die me letterlijk belaagde en een enkele keer ik konden ze me zelfs fysiek wat aandoen, dit is allemaal een les geweest om te zijn waar ik nu ben. 
 
Als spiritueel coach zijn er weinig geheimen op dat gebied doordat ik die wereld zeer goed begrijp.
 
Eén van de tips die ik mee wil geven als je last hebt van zware nachtmerries of ‘entiteiten’ waarvan je voelt dat het niet van jou is, is een oefening die ik zelf bedacht heb en die mij veel geholpen heeft.
 
Zoek een donkere ruimte op in huis waar je angst ervaart en ga vervolgens midden in deze donkere ruimte staan, spreid je armen en als het goed is voel je de angst langzaam wegglijden. Als er nog te veel angst is doe dan zo rustig mogelijk het licht aan. De oefening is dat hoe dieper je angst voelt in die donkere ruimte hoe sterker het werkt om het te doorstaan, dus met je armen wijd de angst te omarmen en langszij te laten gaan.
Je kunt ook als je angstig bent en in bed ligt je armen spreiden en juist die angst toe te laten, om het los te laten.
 
De basis is, is dat in jezelf de angst gevoed wordt, de plaaggeest (om het een naam te geven) is er toch laten we hem/haar dan maar goed aanwezig zijn. 
 
Ben je er niet klaar voor deze oefening doe dan een klein lampje aan, en zorg dat het licht steeds minder wordt. 
 
In de traditie van bepaalde indianenvolken werd tegen kinderen gezegd als ze in een nachtmerrie achterna werden gezeten door bijvoorbeeld een wild beest, dat ze met een speer dit beest te lijf moesten gaan. Een zeer wijze manier om weerbaarheid te trainen en angsten te overwinnen, waar ze als volwassene veel baat bij hadden.
Daar was contact met voorouders totaal geïntegreerd in het bestaan. Dit is echter een training die wij niet hebben maar er is wel veel uit te leren. Zelf geloof ik niet erg in vechten wel in overwinnen en dat laatste kan op allerlei wijze. 
 
Zoals met alle oefeningen is dit een niet een complete remedie omdat angsten veel dieper kunnen liggen -lees complexer- je pakt met deze oefening wel de eerste oerangst aan.  

Mocht ik je naar aanleiding van dit artikel ergens mee kunnen helpen laat het me weten.

Contact

Heb je interesse in een telefonische kennismaking of wil je dat ik jou bel?  Mailen mag natuurlijk ook.
Ook voor een enkele vraag kun je bij mij terecht. 

© Spiritueel Coach