Hoofd en hart in balans





 Hoofd en hart in balans.
(leestijd 5 minuten)
 
De weg van hoofd en hart in balans krijgen heb ik bewandeld en blijf ik bewandelen, het is een eindeloze cirkel die continu, maar steeds zachter, de lessen geeft die je op dat moment nodig hebt. Dit verhaal omschrijft in een notendop de reis die ik aflegde van kind tot volwassenen waarbij hoofd, hart (en lichaam) langzaam in balans kwamen.
 
Kinderjaren
Lange tijd heb ik als kind last gehad van onzekerheden, Ik had veel last van levendige nachtmerries, zo echt dat er geen onderscheid meer met de werkelijkheid was. De kwelgeesten stonden voor mijn gevoel letterlijk in mijn kamer om me te belagen. Ik wist dit ook niet te keren, de steun die ik nodig had was er niet binnen het gezin, het is al vaak lastig om een gevoel te omschrijven laat staan voor een klein kind. De wereld die ik zag was de wereld van de spirits die veel te hard binnenkwamen. Ik kreeg ook last van dingen die door mijn kamer vlogen of van de vensterbank vielen, ook maakte ik vliegreizen buiten mijn lichaam en vloog over de daken, soms wist ik mijn huis niet meer te vinden en werd ik hard mijn lichaam weer ingegooid. Dit al maakte me angstig en onzeker en ik voelde me al snel een zonderling, een eenling. 

Natuurlijk was dit achteraf een les of beter training, maar dat kon ik niet zien als kind. De ‘kleine wereld’ van het kind is wel ‘de echte’ wereld voor het kind zonder enige relativering.

Ik was gewoon maar anders als andere kinderen in mijn klas en omgeving, bekeek de wereld op een andere manier dan de gemiddelde kinderen. Ik voelde al wat de ander ging doen of zeggen voor het gebeurde, maar wist niet hoe daarop te reageren, dus reageerde vanuit angst omdat ik dat, in rare zin, het beste kende. Mijn afweermechanismen tegen die angstgevoelens waren toentertijd die van humor en het laten zien dat ik goed kan tekenen. Hierdoor werd ik weerbaarder en voelde ik me veiliger. Iemand die me goed zag zei vaak dat ik twee kanten had, die van de serieuze beleefde Fer en die van de grappige Fer. Rond diezelfde tijd -vanaf m'n 7e-, ging ik vaak naar een grasveld in de buurt, waar een perenboom stond en waar ik onder ging zitten* daar voelde ik me thuis omdat de spirits me daar toespraken en adviezen gaven. Dit maakte dat ik me sterker voelde en minder eenzaam in mijn ervaringen die ik toentertijd niet kon delen. 

Later (rond mijn 18e) ontdekte ik pas echt waar het vandaan kwam en vond ik ook de mensen waarmee ik erover kon praten (met name mijn opa) en begreep ik dat er niets paranormaals aan was. Als paranormaal eenmaal binnen jezelf verklaarbaar is, neemt de angst ook af. Leer je de verschillen tussen illusie en paranormale waarnemingen herkennen, illusie is een hele andere wereld en past daar niet binnen. Ik hielp toen al tientallen mensen doordat ik dingen zag die anderen niet zagen bij ze en waardoor zij zich gezien, gehoord en ook vaak geholpen voelde.

Ook leerde ik al heel jong magnetiseren, het koste veel moeite om begrip te krijgen bij mensen die niet zagen wat ik zag. Al snel zat ik in de overtuiging en er ontstond daardoor zelfs een ego-inflatie waarbij ik me meer voelde dan anderen, alles kwam (natuurlijk) voort uit mijn eigen schaduw, het onbegrepen kind.

De weg van het hoofd
Dit nieuwe levensvorm leidde er na lange tijd toe dat elke angst verdween, het schoot de andere kant op. Ik werd observator van mijn angst, emotie en alle overige gevoelens. De illusie meer te zijn dan anderen verdween gelukkig. Daardoor leerde ik mezelf nog beter kennen, maar het had ook een keerzijde. Het vormde een masker-laag naar mijn gevoel. Ik besefte bij het kijken naar m’n eigen gevoelens ik mezelf erbuiten plaatste. Dit heeft echter wel tientallen jaren geduurd om te ontdekken dat ik dit steeds weer toepaste. Het was vooral omdat het erg gemakkelijk was 'nergens last van te hebben', het voelde heel 'mindful'. 

Maar op een gegeven moment kwam ik erachter dat het niet compleet voelde. Ik voelde mijn lichaam niet meer. De -ik heb nergens last van, en ga gewoon door- instelling was ik beu. Mijn credo werd: jij vormt en speelt zelf je eigen film, je bent niet de observator van je eigen film. De diepste gevoelens in het zelf maakt ons liefdevol, deze verbergen voor jezelf envoor een ander draagt daaraan niet bij. Kwetsbaarheid is geen zwakte. Ik zat onbewust in een nieuwe rol, die van ‘de wijze' en voelde dat ik dat niet meer wilde zijn.
 
De weg van het hart
Dit werd een lange zoektocht in mezelf, liefdevol blijven naar mezelf en daardoor naar anderen, zonder observator te zijn van mijn emoties, in de film en niet kijkend naar de film. Ik wilde mezelf weer voelen, maar niet met de onzekerheden en gedragingen van vroeger. Het is goed alle gevoelens te laten zijn, te voelen en ook te observeren waar nodig. Maar dan niet te observeren vanuit de 'leraar leerling positie' naar jezelf (die ik goed kende) maar om heel luchtig te voelen en kijken wat het me wilde zeggen. Als voorbeeld: ik kon ’s ochtend ’s een zenuwachtig gevoel hebben, waarvan ik niet wist wat het was. Dit gevoel bleek in de middag om een belangrijke gebeurtenis te gaan. Die zenuwen in de ochtend hadden een voorbode functie voor die gebeurtenis. Dit maakte eveneens dat ik meer vertrouwen kreeg richting mijn gevoel en het bepaalde de koers voor beslissingen. En de tool om observator te zijn van mijn emoties, waardoor het niet binnenkwam, kon ik altijd inzetten waar nodig, maar nu had ik de regie erover en werd niet meer ontvoerd erdoor. Ik merkte ook dat ik deze tool steeds minder nodig had omdat er niets mis is met boos worden, ongeduldig zijn of je juist goed inleven in een ander om te steunen of lief te hebben. Dat je gevoelens en ook je gedrag observeren een bijzaak is geworden, de relevantie daarvoor werd steeds minder. Er ontstond een grote sprong in mijzelf waarmee enorm veel inzichten samenkwamen.
Dit kwam er kort gezegd op neer:

  • Alles loslaten wat je continu tot overpeins-gedachten brengt en waarin je oordeelsysteem je humeur beïnvloed. 
  • Invloeden van anderen luchtig, serieus en doordacht beantwoorden vanuit liefde.
  • Je beseft dat de negatieve energie die je op wat voor wijze dan ook uitzend, aan je blijft kleven, dus dat je dit terugkrijgt, de verbazing daarvoor verdwijnt, liefde voor de ander en jezelf niet.
  • Je ben je volledig realistisch bewust zijn van de buitenwereld en binnenwereld maar bent niet meer afhankelijk van waardering of minachting, beiden zorgen voor verandering in je humeur en meestal is het niet echt relevant.
  • We hebben een lichaam en juist die zorgt dat je hart kan spreken. Vandaar de term lichaamstaal. 
  • De wijze en de dwaas gaan hand in hand. Je bent niet wijs maar je bent ook geen dwaas. Het besef dat alles anders kan zijn, zelfs feiten veranderen. 
  • Het leven is een zoektocht zonder neiging steeds maar alles op te willen lossen of te willen begrijpen in jezelf en anderen.

Zeker, ik ben er nog niet, maar je bent er nooit er is geen eind en ook geen begin. De gedachte dat je nu alles weet is een onzinnige gedachte, omdat je daarmee eigenlijk zegt dat het leven statisch is.
 
Er is overigens geen scheiding tussen hoofd en hart omdat het beiden onder vrijwel alle omstandigheden altijd samenwerkt. Je hoofd en hart in balans is de mooiste en moeilijkste opgave in het leven. (lees ook geestelijke volwassenheid).
 

Contact

Heb je interesse in een telefonische kennismaking of wil je dat ik jou bel?  Mailen mag natuurlijk ook.
Ook voor een enkele vraag kun je bij mij terecht. 

© Spiritueel Coach