De jacht naar geluk

"We zouden er goed aan doen kinderen minder vaak hun zin te geven en teleurstelling niet teveel in te vullen."

Kinderen leren slecht met tegenslagen omgaan of krijgen te snel hun zin en als  er even 'iets' niet is, wordt er een alternatief  gegeven. Het kind leert daarmee langzaamaan dat tegenslag niet bestaat en als deze tegenslag er wel is, dat het toch wel ingevuld of opgelost wordt voor ze. Natuurlijk kan dit ook leiden tot verwend gedrag maar dat is het oppervlakkige aspect, de diepere laag is het aangeleerde gedrag dat tegenslag altijd opgelost wordt of zelfs niet bestaat. De achtergrond of reden bij de ouders zit dikwijls in ongeduld, het kind blijft vragen dus is het makkelijker dit in te vullen dan het ‘gekerm’ aan te horen wat steeds erger wordt als je daarvoor ook al het ongemak hebt opgelost, waarom nu dan niet.. Of de éne ouder is toegeeflijker dan de ander waarmee er niet veel verandert. Lukt het bij de één niet dan gaat het kind automatisch naar de ander. Het is daarmee als ouders relatief makkelijk te veranderen, hoe jonger het kind is hoe eenvoudiger natuurlijk.

Je geeft een kind meer liefde door ze te leren om te gaan met teleurstelling, iets niet krijgen, ze genoeg gehad hebben en daarbij de grenzen stellen. Niet vanuit de bazige rol maar vanuit de liefdevolle begrenzer die zowel lief als streng is waar nodig. Verder moet het echt zijn en niet gespeeld, dus als een bepaalde kinderlocatie gesloten blijkt, is dat soms eenmaal zo.  Als een stuk speelgoed kapot is, niet gelijk een nieuwe kopen maar leren dat kapot ook kan betekenen dat er niets nieuws voor in de plaats komt. Dat zijn realistische dingen. Laat bijvoorbeeld zien dat je probeert het te maken maar als het niet lukt is dat eenmaal zo, het gaat om het leerproces. Als het iets niet opeet dan zeg je bijvoorbeeld dat kan maar dan krijg je dan en dan pas weer eten, leer dat eten weggooien niet vanzelfsprekend is. Dit zijn voorbeelden natuurlijk en elk kind en elke gezinsdynamiek is anders. 

Niet de vorm maar de energie erachter bepaald

Dit is een heel belangrijk aspect waar te weinig aandacht wordt besteed er wordt daarbij vooral gedacht aan de emotie die je hebt maar het ligt veel dieper.

We zijn denk ik ook wat doorgeslagen in het teveel dragen en overpakken voor het jonge kind en voelen onszelf slecht als we even boos worden of een voor het kind (begrijpbare) straf te geven. Het gaat er in basis om dat het kind, hoe jong ook,  begrijpt waarom het iets niet mag en dat jij de (liefdevolle) opvoeder bent en zeker niet andersom. Ook zijn 'we' doorgeslagen dat alles positief aangepakt moet in de opvoeding en alleen het goede gedrag moet beloond,  juist dat aspect zorgt ervoor dat geluk maakbaar is. Een kind wordt daarmee onderschat alsof het direct angstig en onzeker wordt. Dit wordt het alleen als je je woede, frustratie, stress en ongeduld de boventoon laat voeren in wat voor methode dan ook. Of het nu de positieve aanpak is met een beloningssysteem of het systeem waarin straf en beloning hand in hand gaan het gaat erom dat vrijwel elk kind veel sterker jou energie voelt en totaal niet bezig is met wat voor opvoedsysteem jij toepast. Zeker niet op jonge leeftijd.

Wettende dat een kind veel sterker energieën voelt en daar vooral op reageert maakt dat dit juist zo belangrijk is als ouder. Waarom luisterd het ene kind beter naar de ene ouder als de ander, dit heeft vooral te maken met de energie die je uitstraald. Een kind voelt direct of je iets meent of niet. het gaat om de energie die jij uitstraald naar het kind en die je ontvangt daarmee ben je direct gericht op het unieke kind en niet op een systemische denkwijze over opvoeden. Ook ben je daarmee veel meer bewust bezig met de verschillende aanpak per kind binnen het gezin en voorkom je dat de lessen die je mee wilt geven bij de één wel duurzaam blijftt hangen en de ander niet. 

Kinderen reageren minder op wat je doet en zegt maar veel meer op de energie erachter.

Als je voelt hoe een kind reageert op je gedrag leef je vanuit de hoofd hart balans. Je merkt als je ongeduldig of bozig bent dat dit onderdrukt wordt (ook dit kun je trainen in het zelf) en dat je daardoor feitelijk hartelozer handelt en spreekt. Dit is vooral wat kinderen nog sterker voelen dan volwassenen over het algemeen.

Na elke begrenzing is het van belang met het kind te praten of hij begrijpt waarom je een begrenzing hebt gegeven of begrijpt waarom iets kapot is en zeggen dat het nu weer goed is. Begrenzingen bij bewust tegendraads gedrag kan bijvoorbeeld door als iets ontzeggen, een time-out of even negeren. Het belangrijkste voor het kind is niet de begrenzing maar de boosheid en teleurstelling die het kind feilloos oppakt, probeer deze dus neutraal te houden. Besef dat het kind of de kinderen jou gekozen hebben, ik probeer ook het woord opvoeden te vermijden, je geeft het kind de levenslessen vanuit jou hart en de kennis vanuit jou hoofd met je hart.

Er zijn onnoemelijk veel dingen die kinderen niet op school leren of kunnen leren die jij ze wel geven kunt. Deels bepaal je mede het karakter van een kind dit is delicaat. Delicaat omdat je het al aanwezige karakter alleen begeleid maar niet stuurt naar jou wil.

Op school leer je ook niet hoe je een goede ouder kunt worden en leer je ook niet wat je energie doet met vrijwel alle aspecten in je leven die je wilt bereiken.

Uiteraard zijn er genoeg situaties waarin het begrijpelijk is dat je de teleurstelling van een kind ondervangt. Als een ijsje op de grond valt bij een kind van drie is het bijna logisch een nieuw ijsje te geven en niet te denken dat dit een goede oefening in omgaan met teleurstelling is. Het is een kwestie van 'gezond verstand' hierin een tussenvorm te vinden, hoe het kind te sterken voor teleurstellingen en ongeluk. Het begint ook bij de babyfase waar je soms het kind ook gewoon moet laten huilen en niet gelijk er naartoe rennen. 

Dit staat geheel los van de liefde en de aandacht die ze keihard nodig hebben al vragen ze het soms niet eens. Een kind heeft altijd liefde. aandacht, erkenning, veiligheid, geborgenheid etc. nodig en dat zijn aspecten die vrijwel nooit teveel zijn. Je geeft een kind echter meer liefde door ze te leren omgaan met teleurstelling:iets niet krijgen, genoeg gehad hebben en grenzen stellen maar ook andersom dat het kind grenzen stelt en leert wat het zelf wil en niet wat het broertje of zusje ook wil.

Gun kinderen de werkelijkheid dat geluk en ongeluk beiden bestaan en horen bij het leven.

Contact

Heb je interesse in een telefonische kennismaking of wil je dat ik jou bel?  Mailen mag natuurlijk ook.
Ook voor een enkele vraag kun je bij mij terecht. 

© Spiritueel Coach